3 augustus 2001:
Iris viert haar 2e verjaardag. Ik ben zwanger van ons tweede kindje en voel me uitstekend. Niets wijst erop dat deze zwangerschap wel eens fout kan aflopen…

13 augustus:
Ik ben op mijn werk als ik buikpijn krijg. Ik ga even langs de huisarts en hij zegt dat ik de volgende ochtend urine mag brengen om te kijken of er een oorzaak gevonden kan worden. Zover komt het echter niet want nog diezelfde nacht kom ik in het ziekenhuis te liggen…

14 augustus:
Om 4 uur in de ochtend heb ik zo’n buikpijn dat ik uit bed ga om beneden een beker warme melk te nemen en een aspirine. Ik denk nog niet meteen het ergste maar voel me echt niet goed, heb elke keer pijnscheuten en steken. Als ik op sta om weer naar bed te gaan voel ik iets knappen aan de linkerkant in mijn buik. De pijn slaat nu in alle hevigheid toe en gaat nu niet meer weg. Ik probeer naar boven te roepen maar C. (mijn ex-partner die ik om privacyredenen hier C. zal noemen) hoort me niet. Ik strompel huilend naar boven en maak hem wakker. Hij belt de huisartsenpost op het ziekenhuis. De dokter zegt dat ik wel even mag komen. Maar ik zou niet weten hoe…

We gaan naar beneden en we bellen mijn ouders om te zeggen dat we toch maar naar het ziekenhuis gaan. Of ze willen komen om op Iris te passen.
Mijn vader komt gelukkig snel. Ik word dan ook misselijk. Ik moet een beetje overgeven en stap dan maar in de auto. De korte rit is verschrikkelijk, zoveel pijn heb ik. Ik moet eerst naar de arts en die heeft al snel in de gaten dat er iets niet goed is. Daarna word ik naar de eerste hulp gebracht. Ik word onderzocht, er wordt bloed geprikt, ik krijg een infuus en een bakje want ik moet voortdurend spugen. Het wachten is op de gynaecoloog…ik ga er niet meteen vanuit dat het een miskraam wordt maar hou overal rekening mee. Al ben ik te ziek om me ergens druk over te maken…

Dan komt de gynaecoloog. Hij maakt meteen een echo en daar zien we ons kindje vrolijk ronddobberen…
We zijn verbaasd want eerlijk gezegd hadden we dit niet verwacht. Maar wel blij, al kan er nog van alles misgaan realiseren we ons..
Ik word opgenomen op de afdeling gynaecologie. Ik ben zo ziek dat ik alleen op een kamer kom te liggen. Ik ben opgelucht dat ik op de goede plek ben. Als er iets misgaat, sta ik er niet alleen voor…Ik ben dan 16 weken zwanger.

15 augustus:
Ik krijg steeds onderzoeken en echo’s van de buik. De artsen staan voor een raadsel. Hebben werkelijk geen idee waarom ik zo ziek ben. Ik heb geen koorts, geen afwijkingen in het bloed dus is het voor hen heel moeilijk om te bepalen wat er is. Ik krijg bijna alle gynaecologen aan mijn bed, een aantal chirurgen die me aan mijn buik willen voelen. Ik kan de pijn niet hebben…

16 augustus:
Ik word steeds zieker.
Omdat ik blijf overgeven en mijn darmen niet meer functioneren word me geadviseerd een maagsonde door te slikken. Slik…heb altijd gezegd dat ik dat nooit vrijwillig zou doen. Ik mag er even over nadenken… Ze zeggen dat ik me dan minder misselijk zal voelen en dat ze die sonde steeds leeg zullen maken zodat ik niet meer hoef te spugen. Dankzij een schat van een verpleegkundige durf ik het aan en na een paar keer slikken (moest later nog twee keer verder geschoven worden voor ie goed zat) zit ie erin…
Maar het helpt niets. Ik spuug er gewoon langs heen. Ik baal er vreselijk van en vind het een erg akelig gevoel in mijn keel. Alleen als ik er aan denk moet ik al kokhalzen…voel me dus echt zielig.

Mijn ouders zijn bang dat ik het niet overleef en willen graag dat ik naar een ander ziekenhuis ga. Maar C. en ik hebben alle vertrouwen in het Twenteborgziekenhuis dus ik blijf gewoon liggen waar ik lig…

17 augustus:
Ik voel me inmiddels zo ziek dat C. en ik het erover eens zijn dat ik een operatie wil om te kijken wat er mis is in mijn lichaam. De doktoren zeggen duidelijk dat het risico’s met zich meebrengt voor de baby. Zelf twijfelen ze dus nog en willen het zo lang mogelijk uitstellen. Maar op dat moment vinden we allebei dat MIJN leven voorgaat…Ik kan ook niet helder meer denken, voel me doodziek en het kan me op dat moment ook niets schelen wat er gebeurt met het kindje in mijn buik. Als ik zelf maar blijf leven, daar gaat het nu even om…
Als de gynaecoloog komt smeek ik hem of ze me willen opereren.
Hij gaat overleggen en omdat ze wel inzien dat ze echt niet langer kunnen wachten ga ik nog diezelfde avond onder het mes…

Ik ben bang. Bang dat ik niet meer wakker word, ben nog nooit onder narcose geweest en ben bang voor de gevolgen…De verpleegkundige vraagt voorzichtig of ik er rekening mee houd dat het mis kan gaan met ons kindje…(later blijkt dat zij ook bij de operatie is geweest, erg lief, want ze was erg bezorgd)

De operatie duurt drie uur. C. zou wachten maar ze hebben hem gezegd dat hij rustig naar huis kan gaan want dat het nog wel een poosje kan duren voor ik weer wakker ben en op mijn kamer.

18 augustus:
Wakker…geen besef van tijd. C. zit naast mijn bed. Ik weet niet waar ik ben. Maar dat maakt ook niet uit want het enige dat ik horen wil is dat ons kindje nog leeft. ‘Met de baby is alles goed’, zegt C. en dat is voldoende. Voor dat moment…

Ik mag alleen op een washandje sabbelen. Mag niks drinken. Heb een ontzettend droge mond. Als ik een beetje bij kennis ben wordt me verteld dat ik een nieuwe (neus)sonde heb, eentje naar de darmen zodat ze me nog beter ‘leeg’ kunnen houden. Want omdat mijn darmen nog steeds stil liggen mag ik niet eten of drinken. Ik heb een lange lijn in mijn hals voor sondevoeding. Ik heb een morfinepomp waar ik steeds als ik pijn heb op mag drukken.
Maar ik druk zo vaak op die pomp dat ik later die dag een ruggenprik krijg om mijn buikpijn te verminderen. De ruggenprik valt me erg mee, doet helemaal niet zeer maar misschien komt dat omdat ik zoveel buikpijn heb dat de pijn van de prik niet eens opvalt…

Wat hebben de artsen gevonden tijdens de operatie?…Niets!
Op de plek waar ik iets voelde knappen hebben ze een klein littekentje gevonden. Waarschijnlijk is het een cyste geweest, gevuld met vocht, die geknapt is. Maar hoe dit de darmen stil heeft kunnen leggen is tot op de dag van vandaag een raadsel. Er waren wel wat verklevingen gevonden en dat is schoongemaakt maar dat was ook niet abnormaal. Maag en darmen waren helemaal schoongemaakt dus misselijk was ik niet meer…

Maar eigenlijk voelde ik me nog net zo ziek. Kon amper praten door die sonde. Bezoek kon ik wel wegkijken, zo moe was ik.
Omdat ik bijna niet kan praten door de sonde schrijf ik wat dingen op servetjes. Later hoor ik dat mijn ouders die servetjes nog heel lang hebben bewaard omdat ze vreesden dat dat het laatste zou zijn wat ik ooit op zou schrijven…

19 augustus:
Ik begin vocht vast te houden. Merk zelf dat mijn buik opgezet is. Als ze me wegen blijk ik in twee dagen 13 kilo te zijn aangekomen!
Ik moet foto’s laten maken van de longen en het is vreselijk. Ik kan bijna niet staan van de buikpijn maar het moet voor de foto. Ik word kortademig en voor het eerst sinds de opname ben ik bang dat ik hier zelf het loodje ga leggen…Ik krijg een blaascatheter en langzaam wordt het vocht afgedreven…Als na een paar dagen de catheter eruit mag, plas ik alles aan elkaar. Kan het niet ophouden en de verpleegkundigen kunnen de ondersteken niet aanslepen…heel vervelend voor beide kanten.

20 augustus:
De ruggenprik mag eruit maar pijnvrij ben ik nog steeds niet. De komende dagen blijft mijn toestand een beetje hetzelfde…Ondertussen zijn we wel trots dat het kleintje in mijn buik het zo goed doet!!! Op de echo’s blijft het vrolijk rond zwemmen…

24 augustus:
Ik ben die neussonde zo zat dat ik vraag of hij eruit mag. Hij belemmert me om een beetje mezelf te zijn. Kan me nauwelijks bewegen omdat ik dan moet kokhalzen. De dag ervoor hebben ze de sonde al afgeklemd om te kijken of ik dan weer misselijk zou worden maar het gaat goed en hij mag eruit!
Dat lucht op..Ook de voedingslijn in mijn hals mag eruit en ik mag weer een beetje eten. Omdat mijn darmen weer op gang moeten komen waarschuwen ze me dat dat veel pijn kan gaan doen. En inderdaad, ik slik de hele dag paracetamol maar het helpt geen moer… Alleen ‘snachts krijg ik zwaardere pijnstillers zodat ik even mijn buik niet voel maar ik voel me kloten…
Daarnaast heb ik een ontzettend zere rug van het liggen. Ik moet ook steeds het bed uit om te oefenen en op de po-stoel maar ik haat het want de pijn is eigenlijk nog net zo hevig. Maar het is wel een andere pijn…

26 augustus:
De laatste nacht in het ziekenhuis. Ik kan niet slapen en die nacht voel ik voor het eerst de baby bewegen. Wat een druktemakertje…Het ontroert me.

27 augustus:
Ik mag naar huis. Er hangen slingers maar feest is het niet want ik heb nog steeds pijn. De gynaecoloog vraagt nog of ik wel naar huis kan maar omdat ik zelf graag wil en die darmen toch langzaam op gang moeten komen mag ik weg…
De hele dag lig ik op de bank met pijn. Ik moet in beweging blijven om mijn darmen te stimuleren dus loop ik af en toe een rondje door de kamer. Strompelen zeg maar…Ik typ een mailtje aan vriendinnen en zet erin dat het wel lijkt of ik weeën heb. Hoe waar dit later blijkt te zijn kan ik dan nog niet vermoeden…

Die nacht ben ik de hele nacht op. Ik heb te veel pijn om te kunnen slapen.
Ik kan niet liggen, niet lopen, niet zitten en weet niet hoe ik de nacht moet doorkomen…

28 augustus:
C. moet weer werken en ik bel al vroeg de afdeling gynaecologie. Die kunnen niets voor me doen en ik bel de huisartsenpost. Ik krijg een klysma voorgeschreven. De huisarts komt langs en geeft me nog meer klysma’s.
Ik verlies iets bloed en begin me een beetje zorgen te maken. Ik bel de verloskundige en als ze luistert met de doptone horen we het hartje van ons kindje nog mooi kloppen. Dat lucht enigszins op.
Ik vraag me wel af of de krampen wel darmkrampen zijn…

Die avond heb ik zoveel pijn dat ik het niet zie zitten om nog een nacht op de bank door te brengen. We bellen rond 20 uur mijn ouders en die komen opnieuw om op Iris te passen. Mijn moeder belt naar de huisartsenpost om te zeggen dat ik eraan kom..Als ik opsta om naar de auto te lopen verlies ik vocht en bloed. Ik denk dat ik mijn plas niet op kan houden en heb niet door dat het vruchtwater is…
Met een noodgang scheuren we naar het ziekenhuis. Door het rode licht. Als we aankomen staat mijn vader al op ons te wachten met een rolstoel. Ik moet eerst naar de arts om allerlei vragen te beantwoorden maar ik zeg dat ze op moet schieten want dat het niet goed gaat met mijn kindje…
Ik sta op van de onderzoekstafel en ga op een ziekenhuisbed liggen en dan gaat het snel. Ik word naar boven gereden waar een arts-assistent met de doptone luistert. Ik lig weer op mijn oude kamer en er is geen hartje te horen…Als mijn oude vertrouwde gynaecoloog binnenkomt kijkt hij ernstig en zegt dat het vocht vruchtwater is. Hij doet een echo en er is niets meer te zien. Alle vruchtwater is al weg. Hij kijkt me aan. Ons kindje is overleden…

Ik ben rustig maar pas veel later realiseer ik me dat ik in shock ben op dat moment…De gynaecoloog legt uit dat het kindje al uit de baarmoeder is en ik zeg dat ik het wil zien als het geboren is. Ik vraag of ik de bevalling zelf moet doen want ik zie mezelf niet uren persen…
Ik mag persen en al na twee keer persen is daar ons kleine kindje…Het is 22.10 uur.

C. mag gewoon de navelstreng doorknippen. Het blijft je kindje..
Het weegt 164 gram en is 20 centimeter klein.
De gynaecoloog denkt dat het een jongetje is en we noemen het Tom. De naam die Iris zou krijgen als ze een jongen was geweest…Ik moet er erg om huilen want ik wil de namen die we eigenlijk hadden voor dit kindje zo graag bewaren voor als we ooit nog een gezond kindje zouden krijgen. Maar voel me daar ook schuldig over.

Alles zit erop en eraan. Kleine vingertjes, kleine teentjes en een volmaakt gezichtje…De gynaecoloog maakt veel foto’s op mijn verzoek. Ook mijn ouders komen kijken…

‘Je voetjes hebben nog nooit de aarde bewogen
ze hebben nog nooit op de aarde gestaan
we zullen ze ook nooit meer horen
want jij bent op reis gegaan…’

De artsen zijn het niet eens met elkaar en sommigen denken dat het toch een meisje is. Erg verwarrend want je bent net aan een jochie gewend. We willen het toch uit laten zoeken om het zeker te weten. Pas veel later krijgen we te horen dat het een meisje is maar omdat dat zo lastig vertelt zal ik vanaf nu al schrijven over zij en haar.We noemen haar Jisse. Een naam die we ook mooi vinden.

We hebben Jisse* nog lang bij ons. We betasten haar, kussen haar en koesteren haar. Wat is ze klein…
We mogen een quilt uitzoeken want in een mandje wordt ze opgebaard.
Er wordt erg veel aandacht aan besteed en ook aan ons wordt de juiste zorg verleend.

‘Lief meisje
Te teer voor het leven
Je lichtje is niet uitgegaan
Maar uit ons zicht verdreven…’

Ik moet echter nog een keer onder narcose want de placenta komt niet vanzelf. Dat is niet ongebruikelijk bij een vroeggeboorte (ik was 18 weken zwanger). De placenta is heel week en moet voorzichtig worden losgemaakt omdat er anders iets beschadigd kan worden waardoor je nooit meer zwanger kunt raken. Ik verlies erg veel bloed tijdens de operatie en krijg een bloedtransfusie…

29 augustus:
Weer hebben we Jisse* lang bij ons. Ik bel vriendinnen om te vertellen dat we ons kindje hebben verloren. En dan hou ik het niet langer droog…

We hebben Jisse* zo lang gezien die dag dat we er klaar mee zijn. Dat klinkt gek maar het beeld vergeet je toch nooit meer. Het is genoeg geweest.
Afscheid hebben we uitgebreid genomen. Dan wordt ze definitief opgehaald. De quilt mogen we houden…

‘Een klein quiltje voor een klein kindje
Uit respect voor wat begonnen is
Voor warmte om een koud lijfje
Symbool van onmacht
Hoe onverwacht
Zo’n kilte in een warm leven, waar blijf je
Als de dood zo onbezonnen is…’

We hebben besloten om Jisse* te laten onderzoeken om zeker te weten of het een jongen of een meisje is. En om te weten of ze gezond was.
De gynaecoloog waarschuwt me dat we er niet te veel van moeten verwachten. Hij verwacht dat ze helemaal gezond zal zijn en dat we nooit antwoorden zullen krijgen over wat er gebeurd is en waarom…
Hij is van mening dat de bevalling is begonnen omdat de baarmoeder waarschijnlijk te veel geprikkeld is geraakt door de operatie…Maar zeker weten zullen we het nooit.

30 augustus:
Ik mag naar huis. En dan komt het grote verdriet. Geen babykamer, geen kindje, niet meer zwanger, geen zusje voor Iris…

We krijgen veel kaartjes. De gynaecologen bellen ons thuis op om hun medeleven te betuigen en om te zeggen dat ze het erg frustrerend vinden dat ze ons geen antwoorden kunnen geven. Het biedt wel wat troost…
We verwijten de artsen ook niets. Ze hebben gedaan wat ze konden…

We besluiten Iris nog niets te vertellen want ze is nog zo klein, dat komt allemaal nog wel als ze wat ouder is.

10 september:
Een moeilijke tijd. Ik lees op internet veel over vroeggeboortes en zie dat er speciale strooiveldjes zijn voor kinderen, lees over urnen en word helemaal niet goed. Hoe heb ik ons kindje zomaar achter kunnen laten in het ziekenhuis? Natuurlijk wil ik antwoorden maar ik wil ook mijn kind terug…

Ik bel de man van het mortuarium weer op en zeg dat ik mijn kind terug wil. Het is gebruikelijk dat deze kleine kindjes met meerdere tegelijk gecremeerd worden. Maar daar wordt altijd drie maanden mee gewacht. Er zullen wel meer ouders zijn die zo’n beslissing in shock nemen en er op terug komen…
Hij vraagt of we al weten wat het geworden is. Nee dus. Hij belt terug en zegt dat het een meisje was. Over haar gezondheid horen we pas veel later dingen van de gynaecoloog.

Het onderzoek is afgerond en we mogen haar ophalen uit het ziekenhuis waarnaar ze terug gebracht is. Dan moeten we zelf een crematie regelen. Omdat de zwangerschap minder dan 24 weken geduurd heeft heb je nergens recht op…wat maakt het uit. Ik krijg mijn kind terug en kan toch nog afscheid nemen op een manier die bij ons past…

Ik sleep mezelf de stad in en koop zelf een mooi mandje voor Jisse*. Met dekentjes en al. De knuffels van vriendinnen gaan mee in het mandje. Met een tekening van Iris en een briefje van papa en mama…

‘Alles waar je echt van houdt,
Zal warmte blijven geven
Ook al is het niet gebleven
Of geworden wat je wou
Het blijft altijd een deel van jou
Een stukje van je leven…’
13 september:

We halen Jisse* op uit het ziekenhuis en gaan met haar in het mandje naar het crematorium. C. en ik doen dit samen zonder verdere familie. Het voelt goed. Het is een zonnige dag…

De mevrouw van het crematorium neemt alle tijd voor ons. We mogen vertellen wat er allemaal is gebeurd en krijgen iets te drinken.
Dan vraagt ze of we echt tot het einde mee willen dus tot aan de ovenruimte…Ik zet me over mijn angst heen en we lopen mee. Tot het eind…dan moeten we echt weg…Dag lieve Jisse*….

Geen tranen, het is goed zo…
Het is een waardig afscheid geweest. Ik ben opgelucht dat ik alles toch nog teruggedraaid heb en haar niet heb laten cremeren met andere kindjes samen…Dit voelt af. Ze hoort niet ergens anders, ze hoort bij ons…

Het gedicht dat ik zelf voor Jisse* schreef:

Lieve Jisse

Nooit zullen we jou vergeten
altijd blijf jij onze nummer twee
Lieve Jisse, in ons hart
dragen wij jou met ons mee…

Lieve kleine Jisse*…

05 november 2005: De Test
Inmiddels hadden Bernard en ik 9 maanden een relatie en een zwangerschapstest wees uit dat we in zeer blijde verwachting waren van jou! We waren dolgelukkig met dit bericht!

Ook de kinderen en de opa’s en oma’s waren erg blij met jouw komst. Iedereen moest nog even hun mond dicht houden maar na een paar weekjes mocht iedereen het horen: Wij Zijn Zwanger!

29 november 2005: De Eerste Echo
Een spannende dag, de eerste echo!
Je bent nog maar een klein wurmpje van 9 weekjes oud en WURMPJE wordt dus ook je bijnaam voorlopig. 2,5 cm groot ben je dan en alles is goed met je..

We zijn gelukkig!

20 december 2005: De 12 weken echo
Vandaag hadden we de tweede echo.
Alles zag er goed uit, je was gegroeid en was nu ongeveer 6,5 cm. Een echt ‘wurmpje’…

We genoten ervan je te zien. Je nam een enorme duik naar de overkant van mijn buik!Grappenmaker!

Kerstmis 2005
Tweede Kerstdag moest een mooie dag worden. Maar wie had kunnen vermoeden dat het zo dramatisch zou eindigen?…

Mama stond op met buikpijn. Een beetje vervelende pijn. Twee pijnstillers hielpen niets. De opa’s en oma’s kwamen gourmetten en oma S. durfde eindelijk 2 rompertjes te geven omdat de kritieke 12 weken voorbij waren. Nu zeggen die eerste drie maanden mama ook niets meer sinds ze Jisse* verloor na 18 weken…Het kan elke dag mis gaan in een zwangerschap..

De buikpijn ging niet over. We hebben nog een stuk gewandeld en opa S. vroeg nog aan mama of ze niet bang was dat het mis zou gaan. Nee hoor, zei mama nog…Ik was er van overtuigd dat deze zwangerschap prima zou verlopen en dat we een gezond kindje in juli zouden krijgen…

We hebben een leuke dag gehad tot ik ‘savonds Iris naar bed wilde brengen. Ik ging eerst langs het toilet om te plassen en toen zag ik allemaal bloed in mijn onderbroek. Misse boel, dat voelde ik meteen. Ik riep papa en toen ik vertelde dat we jou waarschijnlijk zouden verliezen moesten we allebei heel erg huilen. Iris mocht weer uit bed en de hele familie zat vol spanning te wachten terwijl papa en mama naar het ziekenhuis in Groningen gingen. Daar verloor mama allemaal bloedstolsels wat heel naar was. De gynaecoloog dacht dat het een miskraam was op dat moment dus die ging met een staafje alle bloed naar buiten halen en stukjes weefsel. Maar mama had nauwelijks pijn dus deed ze ook nog een echo om te zien of mama helemaal schoon was…

Toen bleek je nog te leven en gewoon rond te spartelen! Papa en ik moesten weer heel erg huilen omdat we erg blij waren dat je nog gewoon in mama’s buik zat maar we waren ook erg bang voor wat komen zou…

We gingen weer naar huis. Oma en Opa K. bleven slapen omdat we bang waren dat we midden in de nacht nog weer naar het ziekenhuis zouden moeten.

En zo gingen we een onrustige nacht in…

27 december 2005: De dag dat je bent geboren
Ik heb de hele nacht liggen woelen en ‘smorgens om 4.15 uur werd ik wakker en toen ik wilde gaan verliggen, voelde ik alle vruchtwater wegstromen. Ik maakte papa wakker en zei dat hij me naar het toilet moest brengen want dat het helemaal fout ging.
Op het toilet voelde ik jou al komen en ik kon je zelf pakken…Zo’n klein minimensje…

Papa haalde een bakje waar we je in legden. We maakten oma wakker en zijn weer naar het ziekenhuis gereden. Het was buiten erg glad dus we moesten erg voorzichtig rijden.Het was een afschuwelijke rit…
In het ziekenhuis kwam de placenta en verloor ik nog heel veel bloedstolsels.

De gynaecoloog zei dat je een jongetje was en dat dachten wij ook al vanaf de eerste dag dat ik zwanger van je was. Ze namen voetafdrukjes en je woog 35 gram en was ongeveer 13 cm lang.
Zo klein maar zo compleet, net als destijds je (half)zusje Jisse*…

We mochten een beetje bijkomen in het ziekenhuis en kregen een ontbijtje. Allemaal heel lief hoor maar we wilden naar huis.
Daar wachtten de kinderen op ons en de opa’s en oma’s. Opa en Oma S. waren ook al teruggekomen. We hadden jou mee naar huis genomen om goed afscheid van je te kunnen nemen. We moesten allemaal heel erg huilen..
We hadden ons zo op je komst verheugd en nu moesten we je al weer loslaten..
De dagen erna waren we erg verdrietig…
De kinderen gingen vaak bij je kijken en maakten veel tekeningen voor je. Ze vonden het helemaal niet eng om je thuis te hebben..
We zijn ook blij dat we deze keuze hebben gemaakt..

28 december 2005: Crematie
Vandaag brachten we je samen met de opa’s en oma’s naar het crematorium in Assen. Wat een lieve mensen werken daar…Ze namen alle tijd voor ons en achteraf bleek dat ze de crematie helemaal gratis hebben gedaan. Dat klinkt een beetje raar maar bij Jisse* destijds hebben ze in Almelo rond de 400 gulden gerekend voor het cremeren. Maar in Assen waren ze erg onder de indruk dat we zo’n klein poppetje lieten cremeren en zo waardig afscheid namen van hem.
Dit was de 3e keer in 25 jaar dat een kindje na een zwangerschap van 13 weken werd gecremeerd. Ze noemden je ook steeds bij je naam, echt heel persoonlijk.

Nadat we je achter hebben gelaten in je mooie doosje met alle tekeningen en brieven erop geplakt, hebben we 13 witte heliumballonnen opgelaten. Eén voor elke week dat we van je hebben genoten!

En toen naar huis en toen voelde ik me meer dan leeg…Een lege buik maar mijn hart nog zo vol liefde voor jou lieve Tijn*….

29 december 2005: Je naam
Tot na de crematie hebben we je eigenlijk al die tijd Wurmpje genoemd, dat was je koosnaampje in mijn buik..

Maar het voelde toch niet goed, ik moest steeds huilen omdat je mooie naam nooit uitgesproken zou worden dus hebben papa en ik alsnog besloten je de naam te geven die voor jou bedoeld was…TIJN.

We hebben een gedenkkaartje ontworpen met een plaatje uit het boek ‘RAAD EENS HOEVEEL IK VAN JE HOU’…En de volgende tekst:

‘In stilte geboren
Een kindje zo lief en klein
Innig gewenst, gekoesterd
Mocht helaas niet bij ons zijn’

Onze zoon was meer
dan zomaar een kind

Een kind zo kwetsbaar en teer
Een kind als nooit tevoren

Wij noemen zijn naam
Zijn onvergetelijke naam

Tijn
+27-12-2005*

We wilden jou een stukje bestaansrecht geven. Je bent er geweest..Maar heel eventjes, maar je wàs er, in mijn buik, in ons leven en nu voor altijd in ons hart…

07 januari 2006: Urntje en Uitslagen
Inmiddels hebben we je as opgehaald. Mama heeft een hangertje van een vlinder met wat as. Nu draag ik beide kindjes altijd op mijn hart…

Voor jou en Jisse* hebben we dezelfde urntjes gekocht. Een verzilverd doosje. Jisse* heeft een gladde (ze had een hele grote, niet mooi voor zo’n beetje as) en bij die van jou is er een beertje ingestanst.
Ze staan bij elkaar in de kast met jullie knuffeltjes erbij. We branden vaak een kaarsje voor jullie…

We hebben nog een klein beetje as over en dat gaan we nog uitstrooien samen met de kinderen…

We zijn bij mijn eigen gynaecoloog geweest in Almelo en die vertelde ons dat de kans dat het met 13 weken nog misgaat maar 2% is…….Het had niet meer mogen gebeuren…

Waarschijnlijk is de placenta niet goed aangehecht. Dat gebeurt namelijk in de 13e week. Dat wondje is gaan bloeden en dat bloed is gaan stollen omdat het geen kant op kon. Uiteindelijk is er daardoor zoveel druk op de baarmoeder komen te staan dat niet alleen het bloed door de baarmoedermond naar buiten gedrukt is maar uiteindelijk Tijn* ook….Het blijft echter gissen…

Domme pech maar dus zeker geen ‘gewone’ miskraam als ingreep van de natuur zoals ze zo vaak zeggen bij een miskraam van bijvoorbeeld 8 weken. Ikzelf vind dat echter even erg…Vanaf het moment dat je zwanger bent ben je namelijk moeder…Dus elk verlies is erg…
Maar door de verklaring van de arts dat er maar 2% kans was dat het nog mis zou gaan hebben papa en ik wel het gevoel dat we ook echt verdrietig mògen zijn…

Welkom op de website van onze Vlinderkindjes.

Op deze website kun je alles lezen over Jisse* en Tijn*…Twee vlinderkindjes, die te kort bij ons waren, maar lang genoeg om voor altijd in ons hart te wonen…

Mijn naam is Marion (1970). In 1999 werd ik de trotse moeder van Iris. In 2001 was ik in verwachting van ons tweede kindje. Deze zwangerschap eindigde in een vroeggeboorte. Ons dochtertje Jisse* werd geboren op 28 augustus 2001, na een zwangerschap van 18 weken..

Mijn relatie overleefde dit drama niet. Ik besloot alleen met Iris verder te gaan maar ik ontmoette al snel Bernard (1964). Bernard heeft drie kinderen. Jurian (1991), Jasper (1994) en Manon (1996). Samen wilden wij ook graag een kindje. Een kindje dat ons samengestelde gezin compleet zou maken…De cirkel rond…Helaas werd ons zoontje Tijn* na een zwangerschap van 13 weken veel te vroeg geboren op 27 december 2005.

De pijn blijft…Het verdriet zal nooit ons lichaam meer verlaten…Maar het leven gaat door..We hebben de draad weer opgepakt. We kunnen oprecht weer van het leven genieten. Genieten van die vier prachtige kinderen en van elkaar…Op 7 juli 2007 zijn wij, samen met de kinderen, in het huwelijksbootje gestapt…Met Jisse* en Tijn* in ons hart…

Heb jij ook een kindje verloren? Of een broer of zus? Heb je behoefte aan contact met lotgenoten? Kom dan eens kijken op Verloren Vlinders. Deze website heb ik zelf opgericht. Je kunt er chatten met lotgenoten die jou begrijpen…

An angel in the book of lifewrote down an infant’s birthand mentioned as he closed the book,"Too beautiful for earth"…

WAARSCHUWING: Op deze website zijn foto’s te zien van Jisse* en Tijn*. Deze kunnen als schokkend worden ervaren.

5 november 2005: Positieve test29 november 2005: De eerste echo, ons ‘wurmpje’…Eindelijk kunnen we je zien… en horen we van de gynaecoloog dat alles goed met je is. Je ligt met je kleine voetjes in de lucht en je hoofdje naar beneden. Je bent hier ongeveer 2,5 cm. Overduidelijk te zien natuurlijk dat je een kind van òns bent, hahahaha…20 december 2005: De tweede echo, alles is nog goed…Je duimpje heeft je mondje al gevonden…En zomaar ineens was je daar….Lief klein mannetje…Mama, Manon en Iris bewonderen je…Laatste afscheid….Papa deelt de ballonnen uit…Allemaal een ballon…Ze komen naar je toe Tijn*…>Als een vlinder in de lucht…Vlieg je nu je eigen vlucht…Gedenkkaartje voor Tijn*…Binnenkant kaartje

Lieve Jisse*

10 vingertjes, 10 teentjeswat was je mooi en compleetwe weten dat je een meisje waswe weten hoe je heet

jou te moeten verliezendoet ons heel veel pijnje kon niet bij ons blijvenje was nog veel te klein

we moesten afscheid van je nemenje lag in ‘t mandje kleinde toekomst zonder jou mijn kindzal nooit meer hetzelfde zijn

Nooit zullen we jou vergetenaltijd blijf jij onze nummer tweeLieve Jisse*, in ons hartdragen wij jou met ons mee

MK©

Stil verdriet

Mijn tranen zijn verborgenAchter een muur van vrolijkheidZe zijn alleen maar zichtbaarVoor wie heel goed kijkt

Mijn tranen zitten in mijn hartIk kan ze niet meer drogenVoor wie niet kijkt, zijn ze verstoptDie kijkt niet in mijn ogen

Mijn tranen zijn van mij alleenIk wil ze niet steeds delenBegrijpen kun je ze nooitAl zijn het er zovele

Mijn tranen zijn voor wie ze zietZonder dat ze stromenVoor wie de pijn kent in mijn hartDe pijn van verloren dromen

MK©Lege plekken

De lege plekken in mijn levenzullen er altijd zijnDe ene is van Jisse*De andere van Tijn*

De lege plekken in mijn levenze zijn zo voelbaar elke dageen lege buik, een hart vol pijnOp mijn gezicht een droeve lach

De lege plekken in mijn levenDie jij niet altijd zietHebben mij gemaakt tot wie ik benEen mens met stil verdriet

De lege plekken in mijn levenZijn altijd een deel van mijTwee kindjes hier ver vandaanHoren er voor altijd bij

MK©

Gedicht voor Jisse*

lieve kleine meidhet is al weer 5 jaar geledendat je wegvloognaar een andere wereldhier ver vandaannaar een andere tijd

we zijn je niet vergeten hoorje bent nog in ons hartnog altijdfluister ik zachtjouw naamook al tikt de tijd maar door

vandaag zijn mijn gedachtenweer even bij die dagpopje, teer en kleinzoveel verdriet en pijnna al die jarennog steeds niet te verzachten

MK©

Zomaar ineens

Zomaar ineensIs het daar weerVolkomen onverwachtZo plotselingDat het me overvaltScherp, op volle kracht

Zomaar ineensIs daar het gemisEen gevoel, zo onbestemdIk wist nietDat het er nog zatVerdriet, zo ongeremd

Zomaar ineensZie ik heel helderDat het nooit weg zal gaanSluimerend aanwezigOf voelbaar in mijn hartDe rest van mijn bestaan

MK©